زن عشق می کارد و کینه درو می کند!...

دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر.

می تواند تنها یک همسر داشته باشد

و تو مختار به داشتن چهار همسر هستی!

برای ازدواجش (در هر سنی) اجازه ولی لازم است.

و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار می توانی ازدواج کنی...

در محبسی به نام بکارت زندانی است و تو...

او کتک می خورد و تو محاکمه نمی شوی!

او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می کنی...

او درد می کشد و تو نگرانی که کودک دختر نباشد...

او بی خوابی می کشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی...

او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر؟

و هر روز او متولد می شود, عاشق می شود, مادر می شود, پیر می شود و می میرد...

و قرن هاست که او, عشق می کارد و کینه درو می کند.

چرا که در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت,

زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش,

گام های شتابزده جوانی برای رفتن و دردهای منقطع قلب مرد,

سینه ای را به یاد می آورد که تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می کند.

و اینها همه کینه است که کاشته می شود در قلب مالا مال از درد...!

و این رنج است.

هر وقت که ترا در آغوش می گیرم, چشمهایت لبریز ترس می شود

اکنون نباید خودت را ببازی, بهایش گزاف است

اما عشق من, صدایت را در تاریکی شنیدم

و اشکهایت بر بالش, همچون سرشک خون از قلبت می چکد

آه ای گناهکار, همه چیزت را خواهی باخت

روزهایت تکه تکه و شبهایت به جنون خواهند گذاشت

و عشق را نخواهی یافت, این جستجویی ابدی خواهد بود

و آنکه تو به دست فراموشی اش سپرده ای, به راستی تنها دوستت بود...

پس, آنگاه که روحت به آسمانها پر بگشاید, دستت را به سویم دراز می کنی

ولی دری گشوده نخواهد شد, که تو کلید را به دور انداخته ای

نه, در باز نخواهد شد, هرگز؛ چرا که تو کلید را به دور انداخته ای

آه غریبه, بدان که زندگیت

پر از هشدارهایی است نادیدنی و ناخواندنی

قصرت بر بستری از شن فرو ریخته است,

صدایت را شنیدم, حتی نوازش دستانت را حس کردم...

آه, قمار باز به یاد بسپار آن عشق از دست رفته را

که هرگز برنمی گردد در این قمار بی پایان,

کسی خنده کنان می گوید حالا نوبت توست

و آس ها در هر دور به پایین می افتند

بردهایت را جمع می کنی و آماده رفتن می شوی

اما در باز نخواهد شد, که تو کلید را به دور انداخته ای

آه دیگر مجال ماندن نیست

پس منتظر چیزی نباش

چرا که در باز نخواهد شد

که تو کلید را به دور انداخته ای...

پیشاپیش فرا رسیدن نوروز باستانی  

7032 میترایی آریایی

3748 زرتشتی

2569 هخامنشی

1389 خورشیدی
یادآور شکوه ایران و یگانه یادگار جمشید جم بر همه ایرانیان پاک پندار، راست گفتار و نیک کردار خجسته باد.

یادم باشد که زیبایی های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند
یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می خواهم باشند
یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم
که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی تواند مرا با خود آشتی دهد
یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم،چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باشد.
عمری با حسرت و اندوه زیستن نه برای خود فایده ای دارد و نه برای دیگران.                       نوروز شعر بی غلطی است که پایان رویاهای ناتمام را تفسیر می کند.

پیام نوروز این است که دوست داشته باشید و زندگی کنید که زمان همیشه از آن ما نیست. با آروزی ۱۲ ماه شاد، ۵۲ هفته ی پیروز، ۳۶۵ روز پر از سلامتی، ۸۷۶۰ساعت عشق، ۵۲۵۶۰۰دقیقه خیروبرکت، ۳۱۵۳۶۰۰۰ ثانیه دوستی برای همه ی شما عزیزان.

تمام مزرعه از خوشه های گندم پر

و هیچ دست تمنا

دریغ سنبله ها را درو نخواهد کرد

دروگران, همه پیش از درو

                                  درو شده اند

پنداشت او قلم

در دستهای مرتعشش

باری عصای حضرت موساست.

می گفت:

           (اگر رها کنمش اژدها شود

ماران ومورهای این ساحران رانده ی وامانده را

                                                              فرو بلعد)

می گفت:

           (وز هیبت قلم, فرعون اگر به تخت نلرزد

           دیگر جهان ما به چه ارزد؟)

بر کرسی قضا و قدر

                          قاضی

بنشسته با شکوه خدایان تندخو

تمثیل روزگار قیامت

انگشت اتهام گرفته به سوی او:

(برخیز

        از اتهام خود اینک دفاع کن

این آخرین دفاع

                   پیش از دفاع زندگیت را وداع کن!)

می گفت:

          (امان دهید

           تا آخرین سپیده

           تا آخرین طلوع زندگیم را

           نظاره گر شوم)

پیش از سپیده دم که فلق در حجاب بود

بر گرد گردنش اثری

                         از طناب بود

و چشمهای بسته او غرق آب بود

در پای چوب دار هنگام احتضار

از صد گره, گرهی نیز وانشد

موسی نبود او

در دستهای او قلمش اژدها نشد          

متاسفانه وبلاگم  فیلتر شد. چند تا از پستای عاشقانه قبلیمو تو این وبلاگ قرار دادم و این چند بیتو تقدیمتون می کنم و بعدش دیگه می رم سراغ گل و بلبل و سنبل، چون قول دادم.

امیدوارم مثل قبل شاهد حضور گرمتون باشم.

ای قلم تا  می توانی  در  قلمدان  صبر کن               یوسف آسا سال ها در کنج زندان صبر کن

هجریعقوب حزین در بیت الاحزان صبرکن                 کورشو  بیرون نیا  از  شهر کنعان  ای قلم

ای قلم پنداشتی هنگامه دانشوریست               دوره علم آمده,هرکس به عرفان مشتریست

تونفهمیدی که اوضاع جهان خرتوخریست              خرهمان است و عوض گردیده پالان ای قلم

ایها الشاعر تو هم از شعر گفتن  لال باش              شعر یعنی  چه ,  برو حمال شو  رمال باش

چشم بندی  کن  میان  معرکه   نقال  باش              حقه بازی  کن  تو هم  مانند  رندان  ای قلم

 جرعه جرعه می کشم ترا به کام خویش
تا که پر شود تمام جان من ز جان تو
ای همیشه خوب
ای همیشه آشنا
هر طرف که میکنم نگاه
تا همه کرانه های دور
عطر و خنده و ترانه میکند شنا
در میان بازوان تو
ماهی همیشه تشنه ام
ای زلال تابناک
یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی
ماهی تو جان سپرده روی خاک
۱۳۸۸/۸/۲۸

بالهای شکسته ام را بیش از این یارای حرکت نیست
من گمگشته ام بر پهنه دریا
گمانم این بود که بالهایم مرا همیشه خواهند برد
به سوی ابدیت
آن دورها صدایت را می شنوم
در سکوت سپیده دم
اما امیدم را گرفته اند، این بالهای شکسته،
دریغ، دریغ از گامی به سوی خانه
درگیر و دار رویاهای پریشان کننده
حرفهایم را به یاد می آورم، به تمامی
عهدهای شکسته ای که
قول عمل به آنها ورد زبانم بود
ولی چون برگهای خزان زده از بین رفته اند
چرا که دوریت سخت طاقت فرساست
تمام خواستن، شانه هایی بود که بر آنها بگریم
کنون این رویاهای آشفته، خواب را از چشمانم ربوده اند
عشق من، آیا مرا به خانه می بری؟
یا مرا مسافری می پنداری
در شبی تاریک و خلوت
که روشنی ای دیده و مردی پر از عشق
تا وقتی به آنجا می رسد که
به جای تسلی قلب شکسته مسافر
روی برگردانده و دوباره او را راهی سفر می کند
آه ، وقتی پر گشودم باورم این بود که همه چیز درست است
و دنیا در انتظار ماجراهای من
عشق من، مرا بازگردان، چقدر اینک به تو نیاز دارم
بازآ و مرا به خانه ببر
مرا بازگردان و جراحتهای بال شکسته ام را التیام بخش
بازآ و مرا به خانه ببر

 ۱۳۸۸/۷/۵